Af hverju erum við Lionsfélagar?

Hér að neðan er sýn nokkurra Lionsfélaga á því að vera Lionsfélagar. Sú breyting hefur orðið á að greinin er birt fyrst í Lionsblaðinu og nokkru seinna á vefnum.

30 ára húsasmíðameistari
Reykholt í Biskupstungum
Geysir í Biskupstungum

Hver eru helstu viðfangsefni klúbbsins þíns :
Lionsklúbburinn Geysir er með yfir 20 virka meðlimi og hefur þeim fjölgað ört á síðustu árum og meðalaldur lækkað. Ég er samt ennþá yngstur. Helstu fjáraflanir klúbbsins eru: Veghreinsun á vorin, villimannakvöld, hagyrðingakvöld, símaskrárútgáfa og sala, trjáplöntun á afrétti Tungnamanna, ásamt mörgu öðru. Einnig eru farnar margar vísindaferðir á hverju ári og aðrir klúbbar heimsóttir.

Hvað er eftirminnilegast úr klúbbstarfinu?
Eftirminnilegt er þegar við fórum einu sinni sem oftar að gróðursetja tré í landgræðslugirðingu inn undir Bláfelli og átti Kristófer að koma með trén. Kristófer er nú ekki vanur að láta bíða mjög lengi eftir sér en það gerðist þarna. Hann villtist og tók mikinn krók. Þetta fannst mér fyndið þar sem hann er uppalinn nánast við rætur Bláfells og manna kunnugastur á þessum slóðum. Hann skilaði sér með hríslurnar fyrir rest og gátum við klárað útplöntunina.

Hvers vegna ertu Lionsmaður?
Ég er Lionsmaður af því mér finnst gaman að láta gott af mér leiða og það er alltaf gaman að hitta hressa karla. Það er aldrei lognmolla á fundum.

Hvað myndirðu gera ef þú værir einráður í klúbbnum?
Ef ég væri einráður myndi ég passa að okkar klúbbur væri alltaf stærri en Lionsklúbbur Laugardals!

Viltu hafa konur í klúbbnum þínum?
Nei (tala fyrir Biskupstungur) Þetta er okkar „kvenfélag“. Hér hafa menn reynt að ganga í kvenfélagið (eftir nokkur glös) en aldrei haft erindi sem erfiði. Mér finnst sjálfsagt að þær séu með sína eigin Lionsklúbba og gengur það vel. Það á ekki að blanda okkur saman.

Hver er uppáhaldsmaturinn þinn?
Uppáhaldsmaturinn minn er Lambahryggur með soðnum kartöflum og ísköld mjólk. Það er erfitt að komast í gegnum daginn án þess að drekka þó nokkur mjólkurglös.

Hver eru áhugamálin hjá þér?
Mín helstu áhugamál eru ferðalög um landið, grípa í spil, seinni heimstyrjöldin, vera (drekka) í góðra vina hópi, heyskapur heillar alltaf, ekki síst heylyktin. Svo að sjálfsögðu vinnan.

Lionsklúbburinn á Seyðisfirði var stofnaður árið 1965.  Það voru nokkrir frammámenn í bænum sem stóðu að stofnun hans.  Maður hugsaði ekki mikið um Lionsklúbbinn þá, fannst þetta vera hálfgerður snobb-klúbbur, þar sem fyrirmenn bæjarins voru í fararbroddi.  Tíu árum seinna eða árið 1975 þá gekk ég í klúbbinn.  Ég sé ekki eftir því.  Það kom mér strax á óvart hve fjölbreytt starfið í klúbbnum var, og þessi hugsun sem liggur á bak við lionsstarfið fannst mér alveg frábær.  Að leggja öðrum lið er sterkt orð og segir margt.  Hugsjónir lionshreyfingarinnar eru mjög fallegar.  Að gera eitthvað fyrir bæjarfélagið, umhverfið í kringum okkur og mannfólkið sem á undir höggi að sækja.  Ég veit ekki hvar við hefðum þetta litla bæjarfélag Seyðisfjörð í dag ef ekki væri hér Lionsklúbbur.  Sjúkrahúsið var byggt árið 1901 af kvennfélagi Seyðisfjarðar (hér voru tvö kvennfélög, kvennfélagið Kvikk). Sjúkrahúsið var rekið af bæjarfélaginu þar til ríkið yfirtók heilbrigðisgeirann.  Lionsklúbburinn hefur frá upphafi lagt mikinn metnað í uppbyggingu á sjúkrahúsinu. Ef klúbburinn hefði ekki verið búinn að styrkja sjúkrahúsið með öllum þessum tækjum væri sennilega búið að leggja það niður.  Það átti að skera allt niður, en sjúkrahús með svona góðum tækjum var hreinlega ekki hægt að leggja niður.  Að vinna með öllum þessum félögum í klúbbnum,  að hreinsun bæjarins, gróðursetningu og málun húsa og fleira er alveg frábært. Hjálparsjóður Lions LCIF er stórvirki .  Geta brugðist við í neyð á stundinni er alveg frábært. Svo eru fundirnir og innra starf klúbbanna mjög skemmtilegt, samheldnin og vináttan sem skapast milli manna er alveg ómetanlegt. Maður þroskast mjög mikið á þessu starfi.    Það er synd hve fáir ungir menn ganga í klúbbinn.  Ég held það stafi fyrst og fremst af vanþekkingu, sumir halda að við mætum bara á fundum til að borða eða þvíum líkt.  En það er misskilningur.  Hvert það bæjarfélag sem ekki hefur Lionsklúbb fer mikils á mis.  Vona ég svo að Lionshreyfingin eigi eftir að styrkjast og dafna um ókomin ár.

Jóhann Grétar Einarsson Lionsklúbbi Seyðisfjarðar. 

„Lions Hjón“

Mín fyrsta minning um Lions er af jólaballi á Hótel Höfn, og er það mjög ljúf minning um jólatré, góðar kökur, fullorðna fólkið að drekka kaffi og spjalla saman og við krakkarnir að dansa í kringum jólatréð.  Þetta er minnig sem vekur upp góðar tilfinningar, og finnst mér ég vera heppin að fá að upplifa þetta en pabbi var Lionsmaður á með við bjuggum á Hornafirði.  Í dag er maðurinn minn í sama klúbb og pabbi var í og ég ein af stofnfélögum í nýjum kvennaklúbb Kolgrímu hér á Hornafirði, og er ég afar stolt af því. 

Fyrir rúmu ári síðan þá man ég að ég var að lesa Lionsblaðið yfir öxlina á Sigga og las þar dánartilkynningu og ég man að ég hugsaði að ég vildi óska þess að vera hluti af félagsskap sem þessum þar sem eftir því væri tekið ef ég væri ekki til staðar, mér fannst þetta svo mikil virðing að vera minnst svona af félögunum eftir að vera fallinn frá. 

Klúbburinn minn er nýr og erum við enn að slípa starfið til, en í mínum huga snýst það að vera í Lions um það að vera í góðum félagsskap og eignast nýja vini og strykja vinabönd sem fyrir voru, því allt snýst þetta um félagsskapinn og að gera gott í þágu samfélagsins bæði nær og fjær. Mér finnst gott að hugsa til þess að ég geti gefið af mér til þeirra sem minna mega sín á sama tíma og ég styrki mig sjálfa félagslega og andlega. 

„Lions Hjón“

Fyrir 6 árum síðan var mér boðið að vera meðlimur í Lkl Hornafjarðar, það var umhugsunarefni sem ég þurfti aðeins að taka, og nokkrar spurningar vöknuðu t.d. „eru ekki bara gamlir karlar í Lions“  og  „nenni ég eitthvað að vera að ganga í hús og selja ljósaperur“ svo ég fór á stúfana og skoðaði samsetningu klúbbsins, þarna voru öðlingar á öllum aldri, svo ég tók þá ákvörðun að ganga til liðs við Lionsklúbb Hornafjarðar, „það var mikið og gott gæfuspor“ þá var ég aðeins 33 ára gamall, og var með yngri mönnum í klúbbnum, þetta ár var Unnsteinn Guðmundsson formaður og hans markmið var að yngja klúbbinn upp og komum við nokkrir ungir inn í klúbbinn þetta ár og árið á eftir, og það er að mínu mati líka gæfuspor fyrir klúbbinn, og reyndar tel ég það nauðsynlegt öllum Lionsklúbbum að fá ungt fólk til liðs við sig, ekki má þó skilja mig þannig að það séu óþarfa gamalmenni í klúbbunum, onei það eru mennirnir sem koma reynslu sinni til skila til þeirra yngri og ef eldri og reynsluríkari menn væru ekki til að koma þeim yngri áfram þá væru engir Lionsklúbbar, og svo öfugt ef engir yngri kæmu til að taka við klúbbunum þá væru engir Lionsklúbbar, þannig að þetta þarf að harmonera vel, en því miður er það staðreynd að nýliðun er ekki nægileg í sumum klúbbum og eru þeir að lognast útaf vegna þess.

Það eru orðin 39 ár frá því að ég gerðist Lionsmaður og kynntist þar með Lionsstarfinu. Maður var ungur og óreyndur í flestu er að félagsmálum laut. Gat varla staðið upp á fundi og kynnt sig, hvað þá að lesa upp kvæði, en það var siður á fundum hjá okkur. En þarna var maður kominn í stórgóðan félagsmálaskóla.
Eftir því sem árin liðu og maður tók meiri og meiri þátt í hinum ýmsu nefndar- og stjórnar störfum klúbbsins, þá óx kjarkurinn.

Sennilega var starf svæðisstjóra það sem fullkomnaði það að koma fram, vera í pontu og stjórna fundum  þar sem maður þekkti ekki fólkið. Því segi ég það, venjið nýliðana strax á að standa upp þegar þeir þurfa að segja eitthvað meira en eina setningu, það hjálpar þeim seinna meir.

Hvað gerir Lions fyrir mig?  Eins og ég sé Lions þá er starfið og öll umgjörðin meira og minna þjálfun í lífsleikni sem gerir mig sem persónu færari í að leggja þeim lið sem á því þurfa að halda.

Í gegnum Lionsstarfið fæ ég að koma að allskonar verkefnum sem geta verið frá einföldu fjáröflunarverkefni fyrir verðugu málefni upp í að vera meiri háttar framlag í formi vinnu sem tekur yfir marga mánuði.  Í gegnum Lions fæ ég að vera þátttakandi í hjálparstarfi um allan heim í gegnum aðþjóðahjálparsjóð Lions.

Við erum Lions ! Góðir vinir sem hjálpa öðrum !

Lions eru  klúbbar fólks, karla og kvenna, um allan heim sem vilja nota hluta frítíma síns til að leggja lið þeim sem  búa við skarðan hlut eða rýrð lífsgæði. Í stuttu máli góðir vinir sem hjálpa öðrum.

Lions félagar starfa saman í 45 þúsund klúbbum í yfir 200 löndum. Stærsta þjónustuhreyfing í heimi. Venjulegt fólk á öllum aldri. Engin leynd er yfir starfi Lionsfélaga og hreyfingin er óháð öllum trúar- og stjórnmálastefnum. Markmið hreyfingarinnar er að skapa góðu fólki vettvang til að hjálpa til innan síns samfélags og sinna alþjóðlegu hjálparstarfi. Leggja lið á erlendum vettvangi í gegnum LCIF alþjóða hjálparsjóð Lions.

Stundum vakna spurningar í lífinu sem fá mann til að hugsa aðeins út fyrir kassann, svona eins og er í tísku að segja í dag.  Ein af þeim spurningum sem hefur komið upp í huga minn er, af hverju að vera í Lions?

Svarið við þessari spurningu er ekki kannski alveg augljóst, En ekki þarf að grafa lengi til að átta sig á því að svarið við þessari spurningu er (allavega í mínu tilviki) nokkuð margþætt og skemmtilegt.  Ég man mjög vel eftir mínum fyrsta fundi en ég ásamt konu minni fékk boð frá tengdaföður mínum, að mæta á árshátíð hjá Lionsklúbbi Siglufjarðar.  Í fyrstu þá fékk ég vægan hroll, nú af hverju spyrja sig sumir örugglega núna.  Jú í mínum huga var þetta ekki sá félagsskapur sem heillaði ungan mann á þeim tíma, rétt skriðinn í tvítugt og kannski ekki alveg eins þenkjandi og hann er í dag.  En á hátíðina var farið og er skemmst frá því að segja að þetta var það skemmtilegt, að minningin lifir, nú 25 árum seinna, líkt og þetta hafi gerst í gær.

Ég blessa þann dag sem kynni mín af Lionshreyfingunni hófust.  Faðir minn var einn af stofnendum Lionsklúbbs Selfoss og móðir mín  varð seinna Lionnessa. Ég fór á hverju ári í uppgræsluferðir í Þjórsárdal með pabba á vegum Lionsklúbbs Selfoss.  Þetta voru hinar ánægjulegustu ferðir og lærdómsríkar fyrir unga sál.  Í gegnum foreldra mína kynntist ég samtakamætti Lionshreyfingarinnar.

Lionsklúbburinn Embla var stofnaður fyrir tæpum 22 árum.  Mér bauðst að taka þátt í því ævintýri.  Klúbburinn hefur starfað að miklum þrótt frá upphafi og haft að kjörorði VIÐ LEGGJUM  LIÐ.  

Að gangast Lionshreyfingunni á hönd er það besta sem fyrir mig hefur komið.  Þessi hreyfing dregur fram alla kosti í mannlegu eðli.  Hún kennir manni stundvísi og reglusemi.  Hún kennir manni að taka tillit til annarra og þegar eitthvað bjátar á í lífi manns þá er samtakamáttur mikill og haldið þéttingsfast um mann.  Það er ómetanlegt fyrir alla félagana að finna þessa vináttu.